Jak zamek z piasku runął zalany,
Tak spadłeś w dół, z myślą odległą.
A morze wspomnień nieprzejednanych -
Śmierć nieuniknioną, spotkały przebiegłą...

Nie było czasu powiedzieć ni słowa.
Nie miałeś czasu pożegnać się ze światem.
I tak spadałeś z setką ludzi, wciąż od nowa.
I odtąd tylko ziemia pozostała Ci bratem....

Z setkami ludzi, z łzą w oku zamkniętą,
A w myśli tylko obraz pozostał Wasz.
I tak jak kiedyś coś Nas pochłonęło,
Nie zwróci Was łza, nie odda Was czas...
   
Dziś się żegnamy: W imię Ojca i Syna!
A w naszych ustach brzmi to jak przekleństwo.  
I rozpacz tak pusta jak tamta godzina,
Bo runąłeś zatracając nie jedno człowieczeństwo...


[10 kwiecień 2010]